Życie to pociąg pospieszny, 2001

Emocje

Od euforii do rozpaczy

Droga mgnieniem bliska.

I nic rozum łzom nie znaczy

Gdy się serce z żalu ściska.

Niepewność

Czy to czary, czy uczucie,

Czy zrządzenie losu było.

Co mnie z Tobą,

Ciebie ze mną

Powiązało, połączyło.

I nie była nam przeszkodą

Twoich, moich spraw zawiłość,

Czyjaś rada,

Czyjaś zawiść,

Ani nawet czyjaś miłość.

Za to szczęście czy nieszczęście,

To, co wiąże nas i mami,

Czas pokaże, czas nauczy,

My będziemy płacić sami.

Ile jeszcze?

Tyle słońca wschodów i zachodów.

Tyle mieszkań, domów i ogrodów.

Tyle lasów, jezior, rzek,

I górskich zboczy

Oglądały moje oczy.

Ile słońca, sztormów, deszczy

Ile smutków w życiu jeszcze?

Brzoza

Kiedy będę już nieżywa

Brzozę posadź na mym grobie.

Brzozą wrócę znów szczęśliwa

Sił do życia dodam tobie.

Będę stała smukła, biała

Z zielonym warkoczem

Znów świat będę oglądała

Przez brzozowe oczy.

Szumem liści ci opowiem

Że myślę o tobie.

Kiedy umrę, nie płacz po mnie

Brzozę posadź na mym grobie.

Telefon

Serce, potykając się

Biegło ku Tobie po drucie

By rok rozłąki przebyć

W jednej minucie.

A ebonit słuchawki

Czarny i nieczuły,

Nie pojmował, co słowa

Szeptane znaczyły.